เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 109
โจวเจินเจินมิใช่เด็กน้อยจริง ๆ เสียหน่อย ความไม่พอใจที่ฉายวาบอยู่ในดวงตาเขา นางจะไม่รู้สึกได้อย่างไร? สาเหตุที่เขาไม่ชอบนาง นางก็พอคาดเดาได้ คงเป็นเพราะการกระทำของพี่น้องทั้งสามของนาง ทำให้พวกเขายิ่งดูน่ารังเกียจ
ไม่พยายามทำตัวให้ดี กลับหวังให้ผู้อื่นทำได้แย่กว่าเพื่อขับเน้นตนเองให้ดูดี ช่างน่าขันนัก
คนเช่นนี้ ความชอบหรือชังของเขาไม่อาจทำให้โจวเจินเจินรู้สึกสะเทือนใจ สำหรับนางแล้ว หากพูดให้ไพเราะหน่อย เขาก็คือน้าชายเขย หากพูดให้ไม่น่าฟัง ต่อไปหากนางไม่เหยียบย่างไปเจียงอิน เกรงว่าชาตินี้คงไม่ได้พบกันอีก อีกทั้งนางไม่คิดว่าด้วยนิสัยมุ่งแสวงชื่อเสียงและผลประโยชน์ของเกาเซิ่ง สถานะน้าชายเขยผู้นี้จะยืนยาวไปได้ตลอดชีวิต
หลี่เสวี่ยที่อยู่ข้างเกาเซิ่งก็สังเกตเห็นความผิดปกติของสามีเช่นกัน นางมองตามสายตาเขามา ครั้นเห็นพี่น้องสามคนของโจวเจินเจินก็อดขมวดคิ้วไม่ได้
โจวเจินเจินสบตากับนางอยู่สองสามอึดใจ ก่อนจะเบือนสายตากลับ ในใจได้แต่ส่ายหน้า อาสาวของนางช่างมืดบอดทั้งใจและตาเสียจริง จนทำให้นางนึกถึงตำลึงเงินขึ้นมา
เกาเซิ่งเป็นคนเจ้าเล่ห์ลึกล้ำ เป็นหมาป่าจงซานโดยแท้ รู้จักแต่ซ่อนตัวอยู่หลังหลี่เสวี่ย แล้วยื่นมือมาขอผลประโยชน์จากตระกูลหลี่ ทว่าหลี่เสวี่ยกลับไม่รู้ตัว ทั้งยังเอาใจใส่เขาอยู่ฝ่ายเดียว