เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 106
ก่อนวันเหมายันหนึ่งวัน เหลือเวลาอีกเพียงวันเดียวก่อนถึงกำหนดชำระค่าปรับ
ปิดท้ายตอน
จนถึงมื้อเย็น บรรยากาศในบ้านสกุลหลี่ก็ยังคงหม่นหมองและอึมครึม
หลังกินข้าวเสร็จ นายท่านผู้เฒ่าวางชามตะเกียบลง ถอนใจกล่าวว่า “สายเลือดสกุลหลี่เหลือเพียงพวกเจ้าแล้ว ต่อไปจงจำไว้ว่าให้ช่วยเหลือเกื้อกูลกัน พี่ใหญ่ เจ้ารอง ฟ่างเอ๋อร์ เช่อเอ๋อร์ โดยเฉพาะน้ำใจที่พี่เจินกับน้องทั้งสามช่วยเหลือยามยากในครานี้ พวกเจ้าต้องจดจำไว้ให้ดี ส่วนอาสาวของเจ้า ก็ปล่อยนางไปเถิด”
คนรุ่นวัยฉกรรจ์และคนหนุ่มสาวของสกุลหลี่ต่างขานรับเสียงเบา
โจวเจินเจินรู้ว่าผู้เฒ่าทั้งสองรอให้น้าสาวของนางมาเยี่ยมอยู่ตลอด น่าเสียดายจนถึงตอนนี้ก็ยังไม่เห็นนางมา โจวเจินเจินจินตนาการได้ถึงความเจ็บปวดในใจของผู้เฒ่าทั้งสอง ถ้อยคำเหล่านี้คงกล่าวออกมาเมื่อผิดหวังถึงขีดสุดแล้ว
เมื่อเห็นทุกคนเป็นทุกข์ โจวเจินเจินคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนปลอบว่า “ท่านตาท่านยาย ข้าเคยได้ยินคนกล่าวไว้ประโยคหนึ่งว่า บิดามารดากับบุตรธิดาคือการจากลาที่ค่อย ๆ ห่างไกลกัน เมื่อเด็กเติบโตขึ้นก็ย่อมมีความคิดเป็นของตนเอง บางทีผู้อื่นอาจไม่เข้าใจหรือเห็นด้วย แต่เส้นทางล้วนต้องให้พวกเขาเดินด้วยตนเอง ผู้อื่นจึงไม่ควรเข้าไปก้าวก่ายมากเกินไป” ทุกครั้งที่เลือกแล้ว ไม่ว่าจะขมขื่นหรือเหน็ดเหนื่อย ก็ต้องลิ้มรสด้วยตนเอง ในเมื่อไม่มีใครรับทุกข์แทนได้ ก็อย่าตำหนิกันมากเกินไปเลย