เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 84
จับมือแล้ว จับมือกันแล้ว! คุณชายของเขาจับมือที่คุณหนูหกยื่นออกมาแล้ว!
อาหยวี่เบิกตาเป็นประกาย จ้องมองไปข้างหน้า นี่ไม่ใช่ความฝันกระมัง? คราวนี้คุณชายของเขาฝ่ามรสุมจนพบจันทร์กระจ่างได้จริง ๆ แล้วหรือ? เขาหยิกมือตัวเองแรง ๆ ทีหนึ่ง เอ๊ะ เหตุใดจึงไม่เจ็บ? เขาก้มลงมองด้วยความสงสัย
อาสือมองเขา “พี่หยวี่ ท่านหยิกมือข้า” แน่นอนว่าเจ้าต้องไม่เจ็บ คนที่เจ็บคือเขาต่างหาก!
อาหยวี่ปล่อยมืออย่างไม่รู้สึกรู้สา “อย่างนี้นี่เอง มิน่าล่ะสัมผัสถึงได้แย่นัก”
อาสือ: …! ถูกหยิกจนเจ็บแล้วยังโดนตำหนิอีก ชีวิตเขาช่างอาภัพถึงเพียงนี้เชียวหรือ?
ทะเลสาบหลูกูเป็นทะเลสาบธรรมชาติอันกว้างใหญ่ บนผืนน้ำมีเรือลำน้อยลอยเอื่อย เมื่อลมหนาวพัดผ่าน ผิวน้ำก็เป็นประกายระยิบระยับ บางครั้งยังเห็นปลากระโดดพ้นผิวน้ำ ลำตัวสีเงินสะท้อนแสงอาทิตย์ ชวนให้ผู้คนจับตามอง
ทั้งสองจับมือกัน ตำลึงเงิน ยืนเคียงข้างชมทิวทัศน์ทะเลสาบ หยวนซู่หมิงดูอย่างเพลิดเพลิน