เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 72
หานอวี่ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเดินมาหาโจวเจินเจิน “เรื่องนี้เป็นข้าที่ฟังความข้างเดียวแล้วเชื่อไปเอง จึงเข้าใจเจ้าผิด ต้องขออภัยจริง ๆ”
“ข้ารับคำขอโทษของเจ้า”
ผู้อาวุโสหานอยากพูดแต่ยั้งคำไว้ ความจริงเขามีบางเรื่องอยากถามโจวเจินเจิน ทว่าก่อนหน้านี้การกระทำบางอย่างของเขาคงล่วงเกินนางไปแล้ว
โจวเจินเจินกล่าวจบประโยคนั้นก็หยุดพูด ไม่สนใจสีหน้าอยากพูดแต่ยั้งคำไว้ของเขา
สุดท้ายเขาทำได้เพียงเดินจากไปอย่างจนใจ
“ใต้เท้าสวี ตอนนี้ท่านตัดสินคดีได้แล้วกระมัง?” โจวเจินเจินไล่ถามเรื่องนี้อย่างไม่ยอมแพ้
เรื่องราวดำเนินมาถึงขั้นนี้ ความจริงก็ปรากฏชัดแล้ว บทบาทของเขามีเพียงเป็นดั่งสารานุกรมมีชีวิต แต่เพราะเขามีฐานะเป็นเจ้าหน้าที่ทางการ นางจึงต้องการให้เขากล่าวถ้อยคำปิดคดีด้วยปากตนเอง ให้มีคำรับรองจากทางการว่าทั้งคดีนี้ โจวเฉินพี่เจ็ดของนางถูกใส่ร้าย
คำไล่ต้อนของโจวเจินเจินทำให้สวีจ้งเหยียนกลับมาเป็นจุดสนใจของทุกคนอีกครั้ง เขามองไปยังเสิ่นลวี่ ทว่าเสิ่นลวี่เพียงก้มหน้าสงบใจ เห็นได้ชัดว่าไม่มีความคิดดี ๆ แล้วเช่นกัน
หลังหวังซั่วกับเฮ่อเสียนทยอยจากไป สวีจ้งเหยียนก็รู้สึกว่าสถานการณ์ไม่สู้ดีนัก ทว่าเขาพัวพันกับตระกูลเสิ่นลึกซึ้งเกินไป ทั้งสองฝ่ายต่างกุมจุดอ่อนของอีกฝ่ายไว้…