เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 29
เขตตระกูลเสิ่น ภายในเรือนประมุขตระกูล
ขณะที่โจวเจินเจินระบุตัวผู้ชักใยเบื้องหลังว่าเป็นตระกูลเสิ่น ในตระกูลเสิ่นก็มีคนกำลังเสียดายอย่างสุดซึ้งเช่นกัน
“พี่ใหญ่ ขาดไปเพียงนิดเดียวแท้ ๆ น่าเสียดายจริง” เสิ่นเหิงผู้เป็นน้องชายลำดับสองถอนใจ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเสียดาย
เสิ่นลวี่ ประมุขตระกูลเสิ่น เอ่ยคล้อยตามว่า “ดวงชะตาไม่เป็นใจ พวกเราคำนวณสถานการณ์ไว้ครบถ้วนแล้วแท้ ๆ ช่างเป็นดังคำนั้น วางแผนอยู่ที่คน แต่ผลสำเร็จอยู่ที่ฟ้า”
“โชคของตระกูลโจวดีเกินไปหน่อย” เสิ่นเหิงจำต้องยอมรับว่า พวกเขาคำนวณไว้แม้กระทั่งว่าฮูหยินผู้เฒ่าโม่แห่งเรือนสายที่หกตระกูลโจวจะโกรธจนล้มป่วย และเตรียมการรับมือไว้ล่วงหน้าแล้ว ตามหลักแล้วตระกูลเสิ่นควรเป็นฝ่ายชนะแท้ ๆ แต่ผลลัพธ์กลับชวนให้เสียดายยิ่ง
เสิ่นลวี่เห็นด้วยอย่างยิ่ง “คงยังไม่ถึงคราวของพวกเรา”
“จริงสิ เรือนสายสี่แห่งตระกูลโจวมีโอสถช่วยให้ตระกูลโม่ฟื้นขึ้นมาได้ จะใช้วิธีสักหน่อยเอามาสักหนึ่งหรือสองตำลึงเงินดีหรือไม่?” เสิ่นเหิงถาม เขาอยากเห็นว่าโอสถที่ทำให้แผนใหญ่ของตระกูลเสิ่นพังลงนั้นหน้าตาเป็นอย่างไร หากทำได้ก็เอากลับมาสองตำลึงเงินให้ชุนหลินศึกษา ถ้าถอดตำรับยาได้ยิ่งดี
“เรื่องนี้ยังไม่ต้องรีบร้อน พวกเรายังไม่ออกหน้า ตอนนี้มีคนสนใจมันมากมาย ปล่อยให้คนเหล่านั้นไปหยั่งเชิงดูก่อน”
เสิ่นเหิงรับคำปากเปล่า แต่ในใจยังไม่ยอมแพ้ อีกอย่าง อย่างไรก็ต้องลงโทษโจวเจินเจินที่ทำให้แผนของพวกเขาพังลงสักเล็กน้อย จึงจะระบายความแค้นในใจได้