เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 22
หลังจากญาติร่วมตระกูลเหล่านี้จุดธูปรอบแรกเสร็จ ต่อมาก็เป็นญาติของบุตรีที่แต่งออกไปจากตระกูลโจว รวมถึงผู้มีฐานะและบัณฑิตในถิ่นทยอยกันมาจุดธูปไว้อาลัย
เจิ้งซื่อทำความดีไว้มากมายตลอดชีวิต ผู้ที่เคยได้รับความเมตตาจากนางต่างพากันมาส่งนางเป็นครั้งสุดท้าย ผู้มาร่วมไว้อาลัยจึงหลั่งไหลมาไม่ขาดสาย
โจวเจินเจินไม่ใช่คนเรือนสายที่หก ยามค่ำคืนจึงไม่ต้องอยู่เป็นเพื่อนเฝ้าศพ เพียงแวะมาจุดธูปไว้อาลัยเป็นครั้งคราวในตอนกลางวันก็พอ
ปิดท้ายตอน
เพราะอากาศร้อน แม้จะวางก้อนน้ำแข็งไว้รอบโลงและเปลี่ยนอยู่เสมอ ก็ยังกังวลว่าศพจะเน่าเปื่อย พิธีสวดที่เดิมควรทำให้ครบเจ็ดเจ็ดสี่สิบเก้าวันจึงลดเหลือยี่สิบสี่วัน โดยวันเจ็ดแรกและวันเจ็ดสุดท้ายยังคงอย่างละเจ็ดวัน ส่วนวันที่สองถึงห้า ลดให้เหลือช่วงละสองวัน รวมแล้วพอดียี่สิบสี่วัน ทั้งนี้มีการจัดเตรียมตำลึงเงินไว้ด้วย
ในบรรดาพิธีเหล่านั้น วันเจ็ดแรกกับวันเจ็ดสุดท้ายเรียกอีกอย่างว่าพิธีเซ่นไหว้ของบุตรชาย ต้องให้บุตรชายแท้ ๆ เป็นประธานพิธี เพื่อให้ต้นและปลายครบถ้วน บุญกุศลสมบูรณ์
ทว่าในวันเจ็ดแรกของเจิ้งซื่อ โจวต้างกลับไม่ปรากฏตัวเลย ผู้ที่มาแทนตำแหน่งเขากลับเป็นโจวเซวียน บุตรชายคนโตที่เกิดจากอนุภรรยา
วันที่สาม ญาติร่วมตระกูลอดถามโจวหงไม่ได้ว่า นี่อย่างไรก็เป็นโถงไว้อาลัยของเจิ้งซื่อ โจวต้างเป็นบุตรชายแท้ ๆ แต่กลับไม่ปรากฏตัวเลย หมายความว่าอย่างไร อย่างน้อยก็ควรมาส่งมารดาผู้ให้กำเนิดเป็นครั้งสุดท้าย
โจวหงเพียงอ้างว่าโจวต้างป่วย จึงไม่อาจมาโถงไว้อาลัยได้