เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 15
เมื่อเห็นนางกลับมามือเปล่า โจวเซี่ยนก็เอ่ยถามเป็นคนแรก “เหตุใดเจ้าจึงกลับมามือเปล่า? แท่นฝนหมึกที่พี่สาวข้าให้เจ้าไปเอาเล่า” ตำลึงเงิน ตำลึงเงิน
“นายท่าน คุณหนู หาแท่นฝนหมึกรูปใบบัวหยดน้ำไม่พบเจ้าค่ะ ตามบันทึกแล้ว อวิ๋นเจินเป็นผู้แจ้งว่าพลาดมือทำแตกเจ้าค่ะ” อวิ๋นเฟยรายงานตามจริง
โจวเสียนไม่พอใจ มิใช่เพราะไม่ได้เห็นแท่นฝนหมึกรูปใบบัวหยดน้ำดังใจ หากแต่สิ่งของเก่าแก่เรียบขรึมสง่างามเช่นนั้น กลับถูกคนทำแตกเพราะพลาดมือ
“อวิ๋นเจินเป็นสาวใช้ใหญ่ของเจ้าหรือ” เขาพอจะจำได้เลือนราง
โจวเจินเจินกำลังคิดอยู่ว่าจะฟ้องเรื่องนี้อย่างไรให้แนบเนียน ผู้ช่วยชั้นดีก็มาถึงพอดี
โจวเซี่ยนแทรกขึ้นถาม “เหตุใดของในเรือนเจ้าถึงหายอยู่เรื่อย? เท่าที่ข้ารู้ ตำลึงเงิน ในช่วงสองปีนี้ เรือนเจ้าทำของในคลังของท่านแม่เสียหายไปตั้งสี่ห้าชิ้นแล้ว”
สายตาที่เขามองนางแทบจะเขียนคำว่า “เจ้าแม่ผลาญทรัพย์” ไว้ชัดเจน
โจวเจินเจินเห็นแล้วก็ทั้งโมโหทั้งขบขัน
เมื่อได้ยินเช่นนั้น โจวเสียนก็รู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล สิ่งของในบัญชีสินเดิมของภรรยาแม้ไม่ใช่ของเก่าแก่ล้ำค่าทุกชิ้น แต่ก็มีราคาไม่น้อย สองปีทำเสียหายไปสี่ห้าชิ้น คิดเป็นเงินหลายตำลึงเงิน จำนวนนี้มากเกินไปหน่อย