เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 12
โจวเฉินกลอกตามองนาง “เจ้ายังหัวเราะออกอีกหรือ” เด็กสาวไร้หัวจิตหัวใจ เขาคิดพลางยื่นมือดีดหน้าผากนางเบา ๆ อย่างอดไม่ได้
วาสนาระหว่างคนช่างน่าประหลาดนัก ในโจวเจียฟาง เมื่อกล่าวถึงคุณหนูสองคนของเรือนสี่ซึ่งยังไม่ออกเรือน คนวัยเดียวกันหรือแม้แต่คนรุ่นเก่าล้วนชื่นชอบโจวอิ๋งอิ๋งมากกว่า นิสัยของโจวเจินเจินเทียบกับโจวอิ๋งอิ๋งที่พบใครก็มีรอยยิ้มให้สามส่วนไม่ได้เลย ส่วนคุณหนูทั้งสองยังมีเงินสองตำลึงเงิน
ทุกคนต่างบอกว่าโจวอิ๋งอิ๋งดี แต่โจวเฉินกลับรู้สึกว่าโจวเจินเจินถูกชะตาเขา ตลอดหลายปีมานี้ ไม่ว่าคนอื่นจะพูดว่านางไม่ดีอย่างไร เขาก็ยังคงปกป้องนางเช่นเดิม
“พี่เฉินเจ็ด ท่านมาครั้งนี้เพราะเรื่องนั้นมีเบาะแสแล้วใช่หรือไม่”
โจวเฉินพยักหน้า แล้วมองไปยังด้านหลังนาง
โจวเจินเจินเข้าใจความกังวลของเขา “วางใจเถิด ที่นี่ล้วนเป็นคนของข้า”
โจวเฉินถอนหายใจโล่งอก สถานการณ์ไม่ได้เลวร้ายอย่างที่เขาคิด อย่างน้อยนางก็ไม่ได้ถูกบ่าวเฒ่าเจ้าเล่ห์ผู้นั้นยึดอำนาจไป