เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 11
อวิ๋นสี่เดิมมีแซ่ซ่ง หมู่บ้านที่พวกนางอาศัยอยู่จึงมีชื่อว่าหมู่บ้านต้าซ่ง
ปิดท้ายตอน
หมู่บ้านต้าซ่งอยู่ห่างจากโจวเจียฟางกว่าสิบลี้ ไม่ไกลนัก รถม้าวิ่งราวหนึ่งยามเศษก็ถึง
นับตั้งแต่โจวเจินเจินกลับมา นี่เป็นครั้งแรกที่นางเดินทางไกล รถม้าใช้เวลาราวหนึ่งยามเศษจนโจวเจินเจินถูกเขย่าจนแทบเสียขวัญ ทำให้นางคิดถึงถนนลาดยาง ถนนคอนกรีต ตลอดจนพาหนะเดินทางอันสะดวกสบายในยุคหลังอย่างยิ่ง
บ้านของอวิ๋นสี่อยู่ค่อนข้างห่างไกล รถม้าที่โจวเจินเจินกับพวกนั่งมาค่อย ๆ เคลื่อนเข้าสู่ท้ายหมู่บ้าน
เพิ่งผ่านฤดูเก็บเกี่ยวข้าวสองรอบ ชาวบ้านจึงได้พักหายใจอย่างยากนัก รถม้าของพวกนางก็ดึงดูดสายตาผู้คนไม่น้อยตั้งแต่เข้าหมู่บ้าน เมื่อเห็นอวิ๋นสี่นั่งเคียงกับคนบังคับรถอยู่บนคานหน้ารถ ทุกคนต่างคาดเดาว่านางเกี่ยวข้องกับเจ้าของรถม้าอย่างไร
“ท่านลุงเซียง ข้างหน้าคือบ้านข้าแล้ว” อวิ๋นเจินชี้ทางเสร็จ ก็หันกลับไปกล่าวกับโจวเจินเจินในรถม้า “คุณหนู ถึงแล้วเจ้าค่ะ”
พอรถม้าหยุด อวิ๋นสี่ก็กระโดดลงจากรถ ตะโกนไปทางในบ้านว่า “ท่านพ่อท่านแม่ ข้ากลับมาแล้ว!”