กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 107 ช่างเป็นเด็กโง่เขลาจริง ๆ
หยุนเซิงเซิงแต่งตัวเสร็จ ยั่นสือจิ่นจูงมือนางเปิดประตูออกไป
เหวินเซียนเซิงยืนอยู่หน้าประตู เมื่อเห็นหยุนเซิงเซิงก็เลิกคิ้วอย่างประหลาดใจ เป็นอย่างที่ยั่นสือจิ่นพูดไว้จริง ๆ เด็กหญิงอยู่ข้างในจริงด้วย
หยุนเซิงเซิงรีบเดินเข้าไปกระซิบเสียงเบา “คารวะเหวินเซียนเซิง ขอบคุณที่มาช่วยข้าเจ้าค่ะ”
เหวินเซียนเซิงยิ้มอย่างอ่อนโยน พลางลูบศีรษะนาง “ไปกันเถอะ รีบออกจากที่นี่”
ยั่นสือจิ่นจูงมือหยุนเซิงเซิง แต่กลับไม่ได้มุ่งหน้าไปทางที่พวกเขาใช้เข้ามา กลับจัดเสื้อคลุมให้เรียบร้อย
แล้วจูงมือนางเดินมุ่งหน้าไปยังห้องโถงหน้าของจวนกั๋วซืออย่างเปิดเผย