กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 106 คงไม่ได้ตั้งใจมาช่วยข้าหรอกกระมัง
หยุนเซิงเซิงนอนหลับอย่างสะลึมสะลือ กำลังฝันว่าตนขี่มังกรยักษ์กระโดดออกจากกำแพงเมืองหลวงซีเหลียง ใกล้จะหนีรอดแล้ว จู่ ๆ
มือข้างหนึ่งก็ยื่นออกมาจากความมืด ปิดปากนางไว้ได้อย่างแม่นยำ
หนังศีรษะนางชาวาบ ดวงตาเบิกโพลงทันที ตามสัญชาตญาณนางอ้าปากหมายจะร้อง
“เซิงเซิง เป็นข้าเอง อย่าร้อง”
เสียงที่ดังข้างหูแผ่วเบายิ่งนัก แต่กลับคุ้นเคยจนปลายจมูกนางพลันแสบร้อน
หยุนเซิงเซิงชะงักไป อาศัยแสงจันทร์เส้นบางที่ลอดเข้ามาทางหน้าต่าง ในที่สุดก็เห็นชัดว่าคนตรงหน้าคือใคร
[ไม่ใช่กระมัง ยั่นสือจิ่น?! เขามาที่นี่ได้อย่างไร?!]