บทที่ 5 ท่านแม่ราคาถูกคนนั้นก็ไม่ใช่ตะเกียงขาดน้ำมันเหมือนกัน

แม้ว่าเยี่ยร่านอินจะดูเปลี่ยนไปเป็นคนละคนอย่างเห็นได้ชัด แต่แม่นมยวิ๋นกลับไม่รู้สึกแปลกใจเลยแม้แต่น้อย ในทางกลับกัน ทั่วทั้งร่างของนางกลับเปี่ยมไปด้วยความตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก

เพราะนางเชื่อมั่นมาตลอดว่า บุตรสาวของฮูหยินตน ไม่มีทางที่จะเป็นขยะผู้อ่อนแอจริงๆ

คุณหนูของนาง ควรจะเจิดจรัสเปล่งประกายและงดงามล่มเมืองเหมือนกับฮูหยินต่างหาก!

“แม่นมยวิ๋น ข้าต้องการไฟวิเศษ, หญ้าจิตสวรรค์, น้ำค้างผลึกน้ำแข็ง…”

“เดี๋ยวก่อน…” เยี่ยร่านอินยังกล่าวไม่ทันจบ แม่นมยวิ๋นก็ขัดจังหวะด้วยความตื่นตระหนกตกใจ “ไฟวิเศษ? คุณหนูรู้หรือไม่ว่าไฟวิเศษเป็นสมบัติล้ำค่าที่ประเมินค่าไม่ได้… อย่าว่าแต่เมืองชิงหยางเลย ต่อให้เป็นทั่วทั้งจักรวรรดิตงหลงของเรา ก็ใช่ว่าจะมี ส่วนหญ้าจิตสวรรค์… นั่นมันเป็นสมุนไพรจิตระดับห้าเลยนะ คุณหนูคิดว่าเมืองชิงหยางของเราจะมีหรือ? แล้วยังมีน้ำค้างผลึกน้ำแข็งอีก…”