บทที่ 4 มุ่งหน้าไปต้อนรับจักรพรรดินี

ไม่นานนัก เย่หรันอินก็ทำตามที่เสี่ยวติงตังบอก นางกำลูกแก้วแสงสีแดงชาดไว้ในมือและเริ่มรับการสืบทอดเจตจำนงแห่งจักรพรรดินี

ในเวลาเดียวกัน ณ แดนเซียนเก้าชั้นฟ้าอันไกลโพ้น ใจกลางวิหารที่ยิ่งใหญ่อลังการและอบอวลไปด้วยกลิ่นอายลึกลับแต่โบราณกาล มีระฆังสีแดงชาดใบหนึ่งแขวนอยู่ มันแผ่ซ่านกลิ่นอายที่น่าสะพรึงกลัวและลึกลับออกมา

เมื่อเย่หรันอินเริ่มรับการสืบทอด ระฆังสีแดงลึกลับใบนั้นก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง เสียงระฆังใสกังวานดังสนั่นไปทั่วชั้นฟ้าและปฐพี

เสียงระฆังนั้นปลุกตัวตนที่น่าสะพรึงกลัวนับไม่ถ้วนให้ตื่นขึ้นในทันที ชั่วพริบตาเดียว ยอดฝีมือนับไม่ถ้วนจากทั่วทุกสารทิศของวิหารต่างมุ่งเป้าความสนใจมาที่นี่

"ระฆังวิญญาณจักรพรรดิ!"

"นั่นคือระฆังวิญญาณจักรพรรดิ!"

"ระฆังวิญญาณจักรพรรดิดังขึ้นแล้วหรือ?"