ตอนที่ 331 หานซิ่นร้องไห้อย่างน้อยอกน้อยใจ

อิ๋งอีได้ยินคำนี้แล้วก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา

เขานับว่าเข้าใจแล้วว่าหานซิ่นกำลังกลัดกลุ้มเรื่องอันใด

ที่แท้ก็กลัวว่าเขาจะกวาดล้างไปตลอดทางอีก หากเป็นเช่นนั้น หานซิ่นก็ทำได้เพียงรั้งไว้ข้างหลังคอยตามล้างตามเช็ดเท่านั้น

ทันที อิ๋งอีจึงกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า "ครั้งนี้ข้าจะไม่ไป รอจัดสรรให้เจ้าเรียบร้อยแล้ว ข้าก็จะไปชายฝั่งทะเลแล้ว"

"ชายฝั่งทะเลหรือขอรับ" หานซิ่นเลิกคิ้วขึ้น นึกถึงบางอย่างขึ้นมาได้ทันที จึงอดไม่ได้ที่จะสอบถาม "นายท่าน ท่านคงมิใช่จะออกทะเลค้นหาผืนดินจริง ๆ หรอกนะขอรับ"

อิ๋งอีกล่าวอย่างเรียบเฉยว่า "ข้าไม่ต้องไปค้นหา ข้ารู้ว่าพวกมันล้วนอยู่ที่ใด โอกาสนี้ข้ามอบให้แก่ทุกคน สิ่งที่ข้าต้องการเปิดฉากขึ้นคือยุคการเดินเรือครั้งใหญ่ ข้าเป็นเพียงผู้ผลักดันคนหนึ่งในนั้น เท่านั้นเอง"