ตอนที่ 227 ไม่รบก็แล้วไป หากรบต้องบุกทะลวงซงหนู

อิ๋งเจิ้งเดินมาถึงหน้าประตูโถงใหญ่ เงยหน้าแหงนมองห้วงดาว "หากลูกของข้าได้ร่วมเสพสุขในอายุวัฒนะพร้อมกับเรา ต่อให้พวกเจ้าเปรียบประดุจทวยเทพ แล้วจะทำไมเล่า?"

"ฝ่าบาท!" อิงฮว่าวิ่งรี่เข้ามาอย่างรวดเร็ว ยื่นรายงานข่าวกรองฉบับหนึ่งขึ้นมา "มีข่าวจากชายแดนพ่ะย่ะค่ะ!"

อิ๋งเจิ้งได้ยินดังนั้นจึงรีบรับข่าวกรองมาเปิดอ่านดูทันที

"ช่างไร้เหตุผลสิ้นดี!" หลังจากอ่านข่าวกรองจบ อิ๋งเจิ้งก็เดือดดาล ฟาดรายงานลงกับพื้นอย่างรุนแรง พลางตรัสด้วยเสียงโกรธเกรี้ยวว่า "หากไม่กำจัดพวกซงหนูนี้ ชนชาติหัวเซี่ยของข้าคงมิมีวันสงบสุข! จะดำเนินต่อทนพวกเขาต่อไปไม่ได้อีกแล้ว!"

……

วันรุ่งขึ้น

ตั้งแต่เช้าตรู่ ก็เริ่มมีผู้คนหลั่งไหลมาที่จวนเจ้าเมืองกันอย่างไม่ขาดสาย

หีบของขวัญทั้งกล่องเล็กกล่องใหญ่ล้วนกองพะเนินดุจภูเขา

เซียวเหอและเหล่าทั้งหลายขุนนางต่างกำลังจดบันทึกกันอย่างตั้งอกตั้งใจ