เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
อิ๋งเจิ้งมองอิ๋งอีอย่างจนปัญญาคราหนึ่ง "ช่างฝีมือก็ยกให้เจ้าไปหมดแล้ว ตอนนี้แม้แต่อิฐกระเบื้องพวกนี้ เจ้าก็ยังไม่อยากเหลือไว้ให้เราเลยหรือ!"
อิ๋งอีหัวเราะแฮะ ๆ "ตอนนี้สุขภาพร่างกายของท่านแข็งแรงถึงเพียงนี้ จะรีบร้อนก่อสร้างสุสานหลวงไปไยเล่า ไม่เป็นมงคลเอาเสียเลย! ไม่เป็นมงคลแม้แต่น้อย!"
หากเป็นเมื่อก่อน เขาไม่มีทางยินยอมเด็ดขาด
เพราะว่าสุสานหลวงคือความหวังสุดท้าย คือหนทางสุดท้ายของเขา
หากพวกสวีฝูไม่อาจสร้างสรรค์อายุวัฒนะให้ตนเองได้ เขาก็จะอาศัยสุสานหลวงช่วยให้ตนเกิดการผลัดเปลี่ยนกายา เหินกายบรรลุเป็นเซียน มีชีวิตใหม่อีกชาติ แต่ดูท่าตอนนี้แล้ว สุสานหลวงคงไร้ประโยชน์สิ้นดี
"เอาเถอะ! สิ่งใดที่เจ้าต้องการ ก็เอาไปให้หมดเถิด!" อิ๋งเจิ้งโบกมืออย่างจนปัญญา
"ขอบพระทัยเสด็จพ่อ!" อิ๋งอีหัวเราะแฮะ ๆ