เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
อิ๋งเจิ้งได้ยินคำโอ้อวดเช่นนี้ของอิ๋งอี ไม่เพียงไม่รู้สึกยินดีปลาบปลื้ม กลับรู้สึกมีโทสะอยู่บ้าง "เจ้าเป็นถึงองค์ชาย แย่งผลประโยชน์กับราษฎร! ช่างไร้ยางอายสิ้นดี!"
"ลูกมิได้แย่งผลประโยชน์กับราษฎรเสียหน่อย!" อิ๋งอีกล่าวตรงไปตรงมา "หากลูกได้ครองอำนาจ สิ่งแรกที่ลูกจะปลดเปลื้อง ก็คือข้อจำกัดต่อพ่อค้า!"
"บังอาจ!" อิ๋งเจิ้งตวาดตำหนิ "เจ้ารู้หรือไม่ว่าหากเจ้าปล่อยปละละเลยให้พ่อค้าพัฒนา จะเกิดขึ้นสิ่งใดขึ้น? ราษฎรยากแค้น พ่อค้าเหล่านี้ล้วนเป็นตัวตนประหนึ่งขูดรีดจนถึงกระดูกดูดจนถึงไขกระดูก! ถึงเพลานั้น ราษฎรจะไม่เหลือผลประโยชน์ให้พูดถึง แม้กระทั่งที่ดินในมือ ก็จะถูกพ่อค้าเหล่านี้กวาดต้อนไปจนเกลี้ยง! ถึงเวลานั้น แคว้นก็จะไม่เป็นแคว้น!"
เพราะในยุครณรัฐ เคยเกิดขึ้นเรื่องเช่นนี้มาก่อน