ตอนที่ 126 ตำหนักเสียนหยาง กำแพงเมืองจีน พระราชวังอาฝาง ยิงนัดเดียวระเบิดจนปลิวขึ้นฟ้า!

"แค่ก ๆ!" อิ๋งอีไอขึ้นมาหนึ่งเสียงเพื่อปกปิดความกระอักกระอ่วนของตนเอง จากนั้นหยิบแผ่นไม้แผ่นหนึ่งมาวางลงบนพื้น ใช้กริชแทงลงไปแล้วกล่าวว่า "เจ้าดูสิ หากข้าเสียบเข้าไปบนวัตถุที่แข็งกระด้างโดยตรง ย่อมต้องได้รับแรงต้าน ใช่หรือไม่"

"ใช่ขอรับ!" หลู่เหนิงพยักหน้า

"แต่ว่า หากข้าหมุนมันเล่า?" อิ๋งอีกุมกริชแล้วหมุน ไม่นานนักแผ่นไม้ก็ถูกแทงทะลุผ่าน

"ความแตกต่างระหว่างสองสิ่งนี้ เจ้าดูเข้าใจหรือไม่" อิ๋งอีถาม

หลู่เหนิงเบิกตากว้าง มิได้ตอบคำ คล้ายกำลังครุ่นคิดบางสิ่งอยู่

อิ๋งอีพยักหน้าอย่างพอใจ ทั้งมิได้รีบร้อน ปล่อยให้หลู่เหนิงคิดไป

อัจฉริยะก็เป็นเช่นนี้เอง ความสามารถในการคิดแข็งแกร่งอย่างยิ่ง ขอเพียงให้เวลาพวกเขาได้ขบคิด พวกเขาก็จะมอบความประหลาดใจยินดีให้แก่เจ้า

เนิ่นนานผ่านไป หลู่เหนิงจึงเงยหน้าขึ้นมา

อิ๋งอียิ้มพลางถามว่า "คิดเข้าใจแล้วรึ"