เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
ขุนนางทั้งปวงต่างพากันเงียบงัน
อย่าว่าแต่เรื่องลอบสังหารนายพลหน้าค่ายทัพเลย
ยิ่งมิต้องเอ่ยถึงว่า นายพลผู้นี้ยังเป็นถึงองค์ชาย
ต่อให้เป็นเพียงเรื่องแกนทองเรื่องเดียว จะเอาตัวจ้าวเกาไปประหารสักหนึ่งร้อยรอบก็ยังไม่สาสม
ทันทีก็มีขุนนางที่ตกเป็นเหยื่อเคราะห์ร้ายจากแกนทองลุกขึ้นยืนหยัด แล้วกราบทูลว่า “ฝ่าบาท พฤติกรรมเช่นนี้ของจ้าวเกาความผิดอภัยไม่ได้ สมควรประหารเก้าชั่วโคตร! เหยียนเล่อผู้นี้กลับบังอาจมาร้องขอความเป็นธรรมแทนจ้าวเกา สมควรรับโทษเท่าเทียมกับจ้าวเกาพ่ะย่ะค่ะ!”
เหยียนเล่อถลึงตาจ้องมองคนผู้นั้นด้วยความเดือดดาล แทบอยากจะโผเข้าไปฉีกกระจุยเป็นชิ้น ๆ
มาเหยียบย่ำซ้ำเติมเขาในเวลาเช่นนี้ ช่างน่าชิงชังยิ่งนัก
“กระหม่อมเห็นว่า สมควรเป็นเช่นนั้นพ่ะย่ะค่ะ!”
“กระหม่อมก็คิดเห็นเช่นนั้นพ่ะย่ะค่ะ!”
“ยังมีกระหม่อมอีกคน กระหม่อมก็เห็นว่าสมควรเป็นเช่นนั้นพ่ะย่ะค่ะ!”