กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
“เหล่าทหารหาญ!” อิ๋งอีควบม้าขาว เดินไปกลับอยู่เบื้องหน้าแนวทหารม้า จับตาพวกเขาพลางตะโกนกล่าว “จดจำไว้! เบื้องหน้าของพวกเจ้า มิใช่บัณฑิตขงจื๊อผู้ไร้เรี่ยวแรงแม้แต่มัดไก่ แต่เป็นเด็กรุ่นหลังอันเจ้าเล่ห์ที่ใช้พู่กันสังหารคนทีละคน! หากวันนี้พวกเขาไม่ตาย วันหน้าผู้ที่ถูกประณามด้วยวาจาและพู่กันก็คือพวกเรา!”
“ถึงท้ายที่สุด ผู้ที่ตายอย่างอนาถที่สุด ก็คือพวกเรา!”
“ในฐานะทหาร! ในฐานะเหล่าทหาร! ต่อให้พวกเราต้องตาย ก็ควรจะตายในสมรภูมิ! ตายบนการปกป้องรักษาแผ่นดิน! ตายบนเส้นทางพิทักษ์บ้านเมือง! มิใช่ตายในปากของคนถ่อย ถูกถ้อยคำบีบคั้นจนตายทั้งเป็นอย่างเด็ดขาด!”
“วันนี้! จงใช้ศีรษะมนุษย์ของบัณฑิตขงจื๊อเหล่านี้ เริ่มพิธีบวงสรวงให้แก่ดาบโม่ของพวกเรา!”
“ฆ่า!” เหล่าทหารหาญทั้งหลายร้องตะโกนก้อง