เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
หวังเจี่ยนในยุคสมัยนี้ย่อมไม่รู้จักสิ่งมีชีวิตอย่างอัลปากา เพียงรู้สึกว่าหน้าอกของตนอึดอัดยิ่งนัก อึดอัดจนแทบทนไม่ไหว อยากจะซัดคนสักหมัด...
หวังเจี่ยนสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ หลายครา ก่อนจะเอ่ยถามอย่างช้า ๆ "ได้ยินว่า ทหารม้าเกราะเหล็กขององค์ชายแตกต่างจากผู้อื่น ไม่ทราบว่า..."
"หรือว่านี่จะยังไม่แปลกแตกต่างพออีกหรือ" อิ๋งอียิ้มพลางผายมือสาธิตม้าเหล่านี้ในคอกม้า
หวังเจี่ยนพูดไม่ออก ในใจก่นด่าอิ๋งอีว่าเป็นจิ้งจอกน้อยเจ้าเล่ห์ ทำอย่างหนึ่งซ่อนไว้อย่างหนึ่ง เขาถึงกับมีความรู้สึกว่ากดอิ๋งอีไม่ลง ช่างลื่นไหลเกินไปแล้วจริง ๆ
อิ๋งอียิ้มพลางกล่าวว่า "แม่ทัพชรา หลังจากเยี่ยมชมแล้ว คิดว่าม้าของเปิ่นกงแข็งแรงหรือไม่"
หวังเจี่ยนพยักหน้าอย่างจริงจัง "ทุกตัวล้วนเป็นยอดม้า นับเป็นอาชาเลิศพันลี้ ยากจะพานพบในใต้หล้า!"