กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เมื่อหมู่โหย่วอายุสิบเจ็ดปี ทาสส่วนหนึ่งในตระกูลหลานเย่ก็มีชีวิตดีขึ้นบ้างแล้ว ทาสเหล่านี้ล้วนอยู่รวมกันในเมือง และชีวิตอันสุขสบายในยามนี้ก็เป็นสิ่งที่ชวีเหยียนพยายามช่วงชิงมาให้เพียงลำพัง
ชวีเหยียนออกไปฝึกฝนหาประสบการณ์อีกครั้งโดยพาหลิงอิน สัตว์เลี้ยงของเธอไปด้วย ส่วนหมู่โหย่วซึ่งมีหน้าที่ดูแลหลิงอินจึงถูกพาไปเช่นกัน
ก่อนออกเดินทาง เขานั่งอยู่หน้ากระจก จ้องตราทาสบนใบหน้าเขม็ง
เขาอยากปกปิดมัน แต่ก็กลัวว่าจะนำภัยมาสู่ตัว ทว่าก่อนออกเดินทางเพียงครู่เดียว ชวีเหยียนกลับยื่นหน้ากากชิ้นหนึ่งให้เขาด้วยตนเอง
มันเป็นหน้ากากสีเงินเล็กกะทัดรัดและประณีตงดงาม พอดีสำหรับบดบังตราประทับนั้น