กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
แสงจันทร์นอกหน้าต่างสาดส่องเฉียงลงมา ชวีเหยียนปรายตามองกริชที่ปักตรึงอยู่บนแผ่นกระดานเตียงแวบหนึ่ง จากนั้นจึงเอ่ยกับเด็กหนุ่มวัยสิบห้าปีเบื้องหน้าด้วยสีหน้าเรียบเฉย “นายอ่อนแอเกินไป”
หมู่โหย่วจ้องมองนางเขม็ง ปาดคราบเลือดที่มุมปากออก
“เธอจะฆ่าก็ฆ่า ไม่เห็นต้องมาหยามกัน”
“ถอยออกไป” ชวีเหยียนตวาดเสียงขรึม
หมู่โหย่วเดินจากไป กลับไปยังห้องคนรับใช้สารพัดของตนเพื่อรอคอยคำพิพากษา ทว่าเมื่อรุ่งเช้าวันถัดมามาถึง เขากลับได้รับเพียงคำสั่งให้ย้ายไปทำงานในที่ที่ห่างไกลจากชวีเหยียนขึ้นเท่านั้น
ทุกสิ่งทุกอย่างของเขาเปลี่ยนไปแล้ว ราวกับว่าเขาสูญเสียสถานะแห่งราชวงศ์ กลายมาเป็นหนึ่งในทาสแสนธรรมดาสามัญของตระกูลหลานเย่ผู้นี้