เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หม่านชิวคุกเข่าคลานไปข้างหน้า เงยหน้าขึ้น “ขอเพียงฝ่าบาทสามารถทรงประทานการอภัยบาปให้แก่ความผิดของข้า ให้ข้าได้กลับบ้านไปยังต้ากาน ข้าจะกลับเนื้อกลับตัวนับแต่นี้ จะไม่เป็นอสูรหญิงเยี่ยนเม่ยอีกต่อไปแล้ว!”
ซ่งหลีเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง “ความผิดบนตัวแก แกยังจำได้ด้วยตัวเองอยู่หรือเปล่าล่ะ”
เมื่อได้ยิน สายตาของหม่านชิวก็หลบวูบ แต่ภายใต้ความน่าเกรงขามของตราทองห้าธาตุอันนั้น นางไม่กล้าหลบเลี่ยง
“ฆะ... ฆ่าขุนนางของราชสำนัก”
“แต่คนที่แกฆ่าไม่ใช่ฉัน แล้วก็ไม่ใช่ญาติสนิทของฉัน ฉันเองก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะมาให้อภัยแกแทนคนตายหรอกนะ”
“ไม่นะ ไม่ ๆ ๆ ๆ ข้าสามารถช่วยต้ากานโค่นล้มวัดจิ้วหลินได้ มีเพียงข้า... มีเพียงพวกเราเท่านั้นที่ทำได้!”
“มีเพียงงั้นเหรอ”
หม่านชิวพยักหน้าด้วยสีหน้าเคร่งขรึมจริงจัง “มีเพียงพวกเรา”