กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ไม่ว่าเจ้าจะพูดยังไง ข้าก็ไม่มีทางปล่อยคนนี้ไปหรอก” หม่านชิวแค่นยิ้มเยือกเย็น สายตากวาดมองไปยังอู๋เหนียนฝอจื่อ “ท่านเป็นพระจากวัดก้งหลินงั้นรึ ข้าไม่เคยไปวัดก้งหลินอะไรนั่นเลยสักนิด ใครใช้ให้ท่านมา”
อู๋เหนียนฝอจื่อมองคนที่นางแบกอยู่ด้วยความเหม่อลอยอยู่ครู่หนึ่ง ขณะที่กำลังก้มหน้าคิดหาคำพูด เซียวอวิ๋นหานที่อยู่ข้างกายก็เอ่ยปากขึ้น
“เกาปี้เสวี่ย”
เมื่อได้ยิน สีหน้าของหม่านชิวก็เปลี่ยนไปวูบหนึ่ง
“นางงั้นเหรอ... นางให้พวกเจ้ามา มีข้อความอะไรจะถ่ายทอดงั้นรึ”
“นางอยากพบหน้าเจ้าสักครั้ง” เซียวอวิ๋นหานกล่าวอีก