กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เมืองไป๋เสวี่ย พายุหิมะลูกหนึ่งยังคงกระหน่ำไม่หยุด
ทั่วทั้งฟ้าดินขาวโพลนไปหมด ท่ามกลางลมหนาวที่หวีดหวิว มีคนสี่คนกำลังขี่กระบี่มุ่งไปข้างหน้า
ด้านหน้าสามคนเป็นชายสองหญิงหนึ่ง ส่วนคนที่อยู่ท้ายสุดบนกระบี่เหิน มีเพียงเงาดำกลุ่มหนึ่งที่พอมองออกว่าเป็นรูปร่างคนเท่านั้น
“ใกล้จะถึงแล้ว” คนที่อยู่หน้าสุดเอ่ยขึ้น
[ลู่เหยี่ยน] ที่อยู่ข้างหน้าก็หันศีรษะกลับมาเช่นกัน “จวนจะถึงตำหนักเซียนจันทราเหมันต์แล้ว เจียงเต้าเฉิน นายไม่ต้องคงรูปเงาดำตลอดเวลาแล้วก็ได้มั้ง...”
คำพูดยังไม่ทันสิ้นสุด เมื่อเขามองไปก็เห็นเพียงเงามืดนั้นพลันห่างออกไปไกล พริบตาเดียวก็ถูกลมและหิมะกลบกลืนจนมิด