กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ในจังหวะนั้นเอง เสียงร้องตกใจก็ดังขึ้นอีกครั้งในหมู่คน
“ศพ… ศพหายไปแล้ว”
“ไม่ใช่หายไป แต่ถูกพื้นดินกินไปแล้ว”
“แต่หินกินคนได้อย่างไรกัน…”
กว่าซ่งหลีจะจัดการธุระในมือเสร็จก็แทบแย่ เมื่อได้ยินเสียงวิพากษ์วิจารณ์ของคนพวกนี้ก็เงยหน้ามองไปที่ศูนย์กลางของเหตุการณ์ที่เปลี่ยนแปลง
ผู้บำเพ็ญที่ตายใต้หนามปฐพีเดิมถูกศิษย์ร่วมสำนักตามพบ แล้วจัดเรียงไว้ที่เดียวกันเพื่อยืนสงบนิ่งไว้อาลัยและปลดปล่อยวิญญาณ แต่ในจังหวะนั้น คราบเลือดบนพื้นหินก็ราวกับซึมลงด้านล่าง หายไปทีละน้อย ร่างของผู้บำเพ็ญเหล่านั้นก็ค่อย ๆ จมลง ราวกับถูกพื้นดินกินทีละนิด ต่อให้คนรอบข้างห้ามปรามอย่างไรก็ไม่เป็นผล จนศพถูกพื้นดินกลืนจนมิด