กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ซ่งหลีรับผ้าเย็บปักมาพร้อมกับใช้เถาวัลย์หนามปลิดชีวิตเขาไปอย่างเด็ดขาดในทันที
นี่เป็นผ้าที่ทอขึ้นจากรากและลำต้นของสมุนไพรวิญญาณพิเศษ สัมผัสก็รู้สึกไม่ค่อยเหมือนของในยุคนี้ บนผ้าทอเป็นตัวอักษรสองตัวด้วยเส้นไหมสีเขียวมรกต
“หลานเย่…” ซ่งหลีพึมพำ “สิ่งที่เธออยากบอกฉัน คือเธอชื่อหลานเย่ หรือว่าตระกูลที่เธอสังกัดคือตระกูลหลานเย่กันแน่”
สิ้นเสียง ร่างที่กำลังก้าวไปข้างหน้าของสวีเมี่ยวเหยียนก็หยุดชะงักอยู่กับที่ ดวงตาของนางว่างเปล่า พึมพำอย่างเหม่อลอย “ตระกูลหลานเย่…”
……
“ตระกูลหลานเย่หรือ” น้าหลิ่วยืนอยู่หน้าจอแสง “ทำไมฟังดูคุ้นหูชอบกล”
มองไปไกล ๆ นอกโบราณสถานไม่เห็นร่างของชวีมู่โยวอีกแล้ว
……