กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ก็แค่เสื้อผ้าเสียหายเท่านั้นเอง นึกว่าเรื่องอะไรเสียอีก” เจียงเต้าเฉินรู้สึกพูดไม่ออก ก่อนจะเห็นดวงตาคลอของเมิ่งซุ่ยซุ่ยและชะงัก “เธอคงไม่ถึงขั้นร้องไห้หรอกนะ?”
เมิ่งซุ่ยซุ่ยรีบสูดจมูก “ฉันไม่ได้ร้องไห้”
ขณะพูด เธอยังคงเอาผ้าที่ขาดวิ่นมาเทียบกับชายกระโปรง คิดอยู่ว่าจะเย็บซ่อมได้หรือไม่
“โอ๊ย ก็แค่เสื้อตัวหนึ่งเท่านั้น พอออกไปข้างนอกแล้วฉันจะชดใช้ให้ใหม่ อย่าร้องไห้เลย ร้องจนคนหงุดหงิดใจไปหมด”
“ฉันไม่ได้ร้องไห้จริง ๆ” เมิ่งซุ่ยซุ่ยหันใบหน้าที่มีน้ำตาคลอมาทางเขา กล่าวด้วยสายตาจริงจัง
เจียงเต้าเฉินพูดไม่ออกเป็นครั้งที่สอง