กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เยว่อู๋อิ่งรู้สึกราวกับร่างกายของตัวเองกลายเป็นเด็กสาวที่เปราะบางไร้กำลัง ถูกกดหัวชนกับกำแพงอย่างแรงสองครั้ง ไม่เหลือความสามารถในการคิดแม้แต่น้อย
“แกสอบได้ดีขนาดนี้ คิดว่าจะแซงฉันคว้าที่หนึ่งของชั้นปีได้หรือไง แต่ต่อให้แกได้ที่หนึ่งของชั้นปีมันก็มีประโยชน์อะไรล่ะ”
“มีใครชมแกไหม หรือมีใครให้รางวัลแก”
“ฉันไม่เคยเห็นที่หนึ่งของชั้นปีที่ถูกบังคับให้โดดเรียนไปช่วยที่บ้านขายลูกท้อเป็นประจำเลยนะ เหมิงซุ่ยซุ่ย แกยังไม่รู้อีกหรือ จริง ๆ แล้วแกมันก็ถูกเหมือนราคาลูกท้อพวกนั้นนั่นแหละ ฮ่า ๆ—”