กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ลอดผ่านอุโมงค์ที่แคบก่อนแล้วค่อยกว้างออก มาถึงหมู่บ้านเถาหยวน แม้แต่เหมิงซุ่ยซุ่ยก็ยังประหลาดใจ
“อาหลี ที่นี่เหมือนแดนดอกท้อในหนังสือเรียนของเราจริง ๆ...”
“เหมือนหนังสือเรียนจริง ๆ ด้วย แถมยังเหมือนหนังสือเรียนตรงที่เป็นกระดาษทำขึ้นมาทั้งหมด” ซ่งหลีมองฝูงคนกระดาษที่ไป ๆ มา ๆ อยู่ข้างหน้า
แต่พวกเขาไม่ใช่คนโบราณในแดนดอกท้อ ดูจากการแต่งกายของพวกเขาแล้วล้วนเป็นคนยุคปัจจุบัน แถมใบหน้าบางคนก็คุ้นเคยมาก
เหล่าคนกระดาษมองมาที่พวกหล่อน แม้ว่าการแต่งกายของซ่งหลีและเหมิงซุ่ยซุ่ยจะต่างจากพวกเขา แต่คนกระดาษก็ไม่ได้มองว่าพวกหล่อนเป็นคนนอก
พวกหล่อนราวกับเป็นส่วนหนึ่งของที่นี่มาแต่กำเนิด เมื่อมาถึงที่นี่ ก็เท่ากับได้กลับบ้าน