กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“โลกภาพวาดคลี่กางออกแล้ว” เยว่อู๋อิ่งมองดูสภาพรอบด้าน เป็นไปตามที่เขาคาดการณ์ไว้ทุกประการ จากนั้นจึงกล่าวเสริมขึ้นว่า “จริงสิ นี่คือภาพแดนต้นท้อที่พี่ชายของนายวาดใช่ไหม ด้านบนไม่มีสิ่งแปลกปลอมที่ไม่ควรจะอยู่ที่นี่ใช่หรือเปล่า”
ลู่เหยี่ยนหัวเราะร่า “พี่ชายฉันวาดเองแหละ แต่ว่าภาพนี้ยกให้ซ่งหลีไปแล้ว ซ่งหลีเลยวาดแม่นางรากวิญญาณแสงเพิ่มเข้าไปข้างบนคนหนึ่ง”
“...ทำไมนายไม่รีบบอกแต่แรก! มันจะเกิดปัญหาเอานะ!”
สีหน้าของเยว่อู๋อิ่งพลันแปรเปลี่ยนไปทันที เขาคิดจะถอนพลังวิญญาณของตนกลับคืนมา ทว่าเวทวิชานี้เมื่อลงมือร่ายไปแล้วก็ไม่มีทางหวนกลับได้อีก ทำได้เพียงกัดฟันดำเนินการต่อไป
“อ้าว?” ลู่เหยี่ยนอดไม่ได้ที่จะเกาหัว “จะเกิดปัญหาอะไรขึ้นหรือ?”