เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
แน่นอนว่าเรื่องที่จะเด็ดหัวหุ่ยเซียงจั้มไป๋ถางในคืนนี้ยามจื่อย่อมไม่เกิดขึ้นจริง เจียงเต้าเฉินเองก็ไม่ได้คาดหวังว่าจะทำภารกิจสำเร็จภายในวันสองวันอยู่แล้ว
เพราะตอนนี้เขายังหาตัวไม่เจอจริง ๆ ว่าหุ่ยเซียงจั้มไป๋ถางคือใคร
หลังจากซุ่มซ่อนอยู่ในเงาของเถ้าแก่หอหนังสือมาตลอดทั้งวัน เจียงเต้าเฉินถึงได้สืบรู้ตัวตนของซ่งหลี จากนั้นก็ต้องเสียเวลาไปสอบถามหาที่พัก กว่าจะมาถึงคฤหาสน์ชานเมือง ฟ้าก็สว่างโร่เสียแล้ว
ภายในป่าท้อ ซ่งหลีถูกทุกคนล้อมไว้ตรงกลาง สายตาหลายคู่ต่างจับจ้องมองมาที่เธออย่างไม่กะพริบ ส่วนเธอนั่งขัดสมาธิอยู่บนพื้น ดูภายนอกเหมือนจะหลับตาลงอย่างสงบนิ่ง ทว่าแท้จริงแล้วกลับไม่อาจทำใจให้สงบลงได้เลย
ทำไมถึงรู้สึกว่า...คนกลุ่มนี้ที่กำลังจ้องมองเธออยู่ ดูกระวนกระวายใจยิ่งกว่าตัวเธอเสียอีก...
“แค่ก ๆ เอาเป็นว่า ทุกคนแยกย้ายไปทำธุระของตัวเองกันก่อนดีไหม”