กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
วันรุ่งขึ้น ลู่เหยี่ยนและเซียวอวิ๋นหานออกจากป่าโลงตั้งแต่เช้าตรู่ หยางซั่วรู้ว่าพวกเขาจะทำอะไร เพราะเกรงว่าความห่วงใยจะทำให้ทั้งคู่ขาดสติ จึงตามไปด้วย
เพียงแต่เมื่อมาถึงสำนักศึกษา พวกเขากลับไม่พบร่างของซ่งหลี
ถึงขั้นไปคูเมืองด้วยใจตุ้ม ๆ ต่อม ๆ เมื่อไม่เห็นศพในแม่น้ำจึงค่อยโล่งอกเล็กน้อย
เมื่อกลับมายังสำนักศึกษาอีกครั้ง เหล่าผู้สูญหายที่มาเข้าเรียนก็มากันเกือบครบแล้ว
“ยังมีสถานที่ใดที่พวกเรายังไม่ได้ค้นหาหรือไม่” ลู่เหยี่ยนขมวดคิ้วแน่น
หยางซั่วลังเลอยู่ครู่หนึ่ง “หากจะบอกว่ามีสถานที่หนึ่งซึ่งไปไม่ได้ ก็คงเป็นห้องของอาจารย์ผู้สอน แต่ใช่ว่าจะไม่เคยมีใครไป”