บทที่ 162

บทที่ 162

เมื่อเห็นว่ากู่เสี่ยวอูและหูหยางกำลังจะตามชายแผลเป็นกับเจ้าลิงผอมไป ซุนเหมยก็ร้อนรนจนเกือบจะร้องไห้

เธอรั้งแขนกู่เสี่ยวอูไว้แล้วกระซิบพูดว่า "ถ้าจะไป ก็ไม่เห็นต้องไปตอนนี้เลยนี่! ไม่อย่างนั้น พรุ่งนี้ค่อยไปกันไม่ได้หรือ"

พรุ่งนี้?

พรุ่งนี้เกรงว่าคุณคงจะส่งพวกเราไปพ้น ๆ แล้วสมใจอยากน่ะสิ?

กู่เสี่ยวอูรู้ทันแผนการของซุนเหมยเป็นอย่างดี ทั้งยังรู้ว่าคนซื่อ ๆ ที่ปกติไม่กล้ารุกรานใครคนหนึ่ง ยอมทำเพื่อสองพี่น้องพวกเขามาถึงขั้นนี้ได้ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยจริง ๆ เธอจึงยิ้มพลางตบมือปลอบเบา ๆ "คุณนัดค่ะ อันที่จริงวันนี้ฉันกับพี่ชายก็ไม่ได้มีธุระอะไรอยู่แล้ว สู้ไปดูที่เขตเหมืองแร่เสียเลยดีกว่า! อีกอย่างคุณกับพี่ชายก็อยู่ที่นั่นไม่ใช่หรือคะ! บางทีอาจจะบังเอิญเจอเข้าก็ได้นะ!"

เมื่อนึกขึ้นได้ว่าสามีและลูกชายก็อยู่ที่ฝั่งเขตเหมืองแร่เช่นกัน ซุนเหมยจึงค่อยรู้สึกโล่งอกขึ้นมาเล็กน้อย เธอกำมือของกู่เสี่ยวอูไว้แล้วเอ่ยว่า "ถ้าอย่างนั้น ฉันขอไปกับพวกเธอด้วย..."