บทที่ 161

บทที่ 161

ตอนที่เสียงของกู่เสี่ยวอูพูดขึ้น สีหน้าของซุนเหมยก็เปลี่ยนไปทันที เธอรีบก้าวเข้าไปขวางหน้าแล้วพูดด้วยเสียงต่ำว่า "เสี่ยวเสี่ยว ลูกรีบกลับเข้าบ้านไปเถอะ!"

อันที่จริงการบังของซุนเหมยไม่ได้ช่วยอะไรเลยสักนิด

ชายที่มีแผลเป็นคนนั้นมองมาตั้งแต่ตอนที่กู่เสี่ยวอูเริ่มพูดประโยคแรกแล้ว

เพียงแต่หลังจากสายตาตกลงบนใบหน้าที่ทั้งมอมแมมและห่อเหี่ยวของกู่เสี่ยวอู ชายแผลเป็นก็แสดงสีหน้าขยะแขยงออกมาทันทีก่อนจะเบือนสายตาหนี

กู่เสี่ยวอูที่ตอนแรกตั้งใจส่งเสียงเพื่อดึงดูดความสนใจ: "……"

ที่เธอแต่งหน้าให้ดูน่าเกลียดก็เพื่อไม่ให้คนจำได้ แต่ไม่เคยคาดคิดเลยว่าจะยังมีผลข้างเคียงในการลดความเสี่ยงด้วย!

"น้าครับ ผมกับพี่เพิ่งช่วยกันจัดของที่ซื้อมาเมื่อวาน แล้วพบว่ามีแร่ธาตุบางก้อนที่มีปัญหาน่ะครับ ผมก็เลยเอาแร่ธาตุที่มีปัญหาเหล่านี้มาด้วย!" กู่เสี่ยวอูแกล้งทำเป็นมองไม่เห็นสายตาของซุนเหมย ใช้มือเดียวหิ้วห่อสัมภาระขนาดใหญ่ที่ลากอยู่ขึ้นมาวางไว้ตรงหน้าตัวเอง

ห่อสัมภาระตกลงบนพื้น ส่งเสียงทึบ "ปัง" ดังสนั่น

แค่ฟังเสียงก็สัมผัสได้ถึงน้ำหนักที่หนักอึ้งนั่นแล้ว