บทที่ 158

บทที่ 158

พอได้ยินเสียงอันเป็นเอกลักษณ์และน้ำเสียงทะเลาะวิวาทของป้าจาง ซุนเหมยก็รู้สึกสะดุ้งในใจ รีบก้าวไปข้างหน้าแล้วกดกริ่งประตู

ประตูเปิดออกอย่างรวดเร็ว เผยให้เห็นใบหน้ากลมแป้งกลมของป้าจาง

"แหม แขกหายากนี่นา! ฉันนึกว่าคนตระกูลสือกูจะไม่เหยียบย่างมาที่บ้านตระกูลจางของเราชาตินี้เสียอีก!" ป้าจางไม่ปกปิดความขัดแย้งที่มีต่อซุนเหมยเลยแม้แต่น้อย เปิดปากมาก็เหน็บแนมทันที

สีหน้าของซุนเหมยก็ไม่ค่อยดีนักเช่นกัน "ฉันมาหาหลี่หยาง! จะไม่เข้าไปข้างในหรอก! รบกวนปล่อยเด็กคนนั้นออกมาที!"

"ว่าไงนะ? กลัวว่าฉันจะกินญาติแกเข้าไปหรือไง?" ป้าจางเบะปาก "ไม่รู้ว่าครอบครัวทึ่มอย่างพวกแกจะมีญาติที่ช่างเจรจาแบบนี้ได้ยังไง! วางใจเถอะ! หลี่หยางอยู่ที่บ้านฉันดีมาก! ฉันต้อนรับเขาด้วยของกินของอร่อยทั้งนั้นแหละ!"

ในตอนนั้นเอง หูหยางที่ได้ยินความเคลื่อนไหวก็เดินออกมาเช่นกัน เขาพูดพร้อมรอยยิ้มเพื่อเป็นพยานให้ป้าจาง "พี่สะใภ้ น้องสาว พวกคุณมากันได้ยังไงครับ? ผมกำลังคุยเล่นอยู่กับป้าจางและคนอื่นๆ พอดีเลย! ป้าจางยังบอกว่าจะรั้งให้ผมกินมื้อเที่ยงที่บ้านด้วยนะครับ!"