บทที่ 143

บทที่ 143

วันต่อมา

ตอนที่กู่เสี่ยวอูตื่นขึ้นมา เธอนั่งเหม่ออยู่บนเตียงเป็นเวลานานมาก

เธอรู้สึกคล้ายกับว่าตัวเองฝันไปฝันหนึ่ง เป็นความฝันที่ยาวนานเหลือเกิน

ในความฝัน เธอกลับไปยังโลก

บนโลกเต็มไปด้วยพรรณไม้สีเขียวที่คุ้นเคย แต่ทว่าร่องรอยทั้งหมดที่มนุษย์เคยมีชีวิตอยู่กลับราวกับถูกระเหยหายไปจนหมดสิ้น

ไม่มีตึกสูงระฟ้า ไม่มีรถราที่วิ่งขวักไขว่วุ่นวาย แม้แต่ผู้คนก็ไม่มี

ทั่วทั้งดวงดาวหลงเหลือเพียงตัวเธอคนเดียวเท่านั้น

ไม่ว่าเธอจะตะโกนเรียกสักเท่าไร ก็ไม่เคยได้รับเสียงตอบรับใด ๆ กลับมา

ดังนั้นเธอจึงเอาแต่วิ่งหนีไม่หยุด วิ่งจนกระทั่งขาทั้งสองข้างหนักอึ้งราวกับถูกถ่วงด้วยตะกั่วจนยกไม่ขึ้น ทั้งยังส่งเสียงร้องตะโกนไม่หยุด ร้องจนลำคอแหบแห้งจนเปล่งเสียงออกมาไม่ได้