บทที่ 142

บทที่ 142

มีอยู่ชั่วขณะหนึ่งที่กู่เสี่ยวอูถึงกับคิดว่าจี๋มั่วเลี่ยเองก็เป็นคนที่ทะลุมิติมาเหมือนกัน

แต่ถ้าเขาเป็นจริง ๆ ไฉนเลยจะดูไม่ออกถึงกลิ่นของโจ๊กหมูใส่ไข่เยี่ยวม้า?

ตั้งแต่ตอนที่เธอทำหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงและลูกชิ้นสี่สหาย เขาก็ควรจะบอกรหัสลับอะไรสักอย่างกับเธอแล้วส่ายหัวเพื่อสะบัดความคิดที่ไม่เป็นจริงออกจากหัว

กู่เสี่ยวอูเอ่ยอย่างจนใจว่า "วันนี้ทำไม่ได้จริง ๆ วัตถุดิบหมดแล้วค่ะ!"

จี๋มั่วเลี่ยจ้องมองเธอเงียบ ๆ นัยน์ตาคู่คมสีดำล้ำลึกจนยากจะคาดเดาอารมณ์

"มะ... ไม่มีจริง ๆ นะคะ!" กู่เสี่ยวอูกลืนน้ำลาย ยืดคอพูดเน้นย้ำ

จี๋มั่วเลี่ยลดสายตาลง กวาดมองไปยังมือของเธอ

นิสัยชอบบีบมือตัวเองเวลาโกหกของยัยตัวแสบคนนี้นี่ไม่เคยเปลี่ยนเลยจริง ๆ สินะ!

จี๋มั่วเลี่ยเม้มริมฝีปาก น้ำเสียงค่อนข้างทุ้มต่ำ "ถ้าไม่มีก็ช่างเถอะ"