บทที่ 109

บทที่ 109

อาจเพราะอัดอั้นมานานเกินไป สิ้นหวังมานานเกินไป

ชายหนุ่มร่างสูงหนึ่งร้อยแปดสิบเซนติเมตรผู้นี้หลั่งน้ำตาออกมาดั่งเขื่อนแตก ร่ำไห้ออกมาปานเด็กน้อย

จี๋มั่วเลี่ยเงียบงันขณะตักเนื้อจนเต็มถ้วยในมือของชายคนนี้ มองดูอีกฝ่ายที่ทั้งร่ำไห้ทั้งเอ่ยคำขอบคุณซ้ำแล้วซ้ำเล่า ในใจพลันตัดสินใจบางอย่างขึ้นมา

เขาส่งสัญญาณให้ซูเซี่ยงเป่ยพาชายผู้แบกพ่อคนนี้ถอยออกไป ก่อนจะตักเนื้อให้หญิงสาวที่อุ้มลูกจนเต็มชาม

ชามในมือของหญิงสาวนั้นมีขนาดใหญ่กว่าฝ่ามือเพียงเล็กน้อยเท่านั้น เล็กกว่าถ้วยของชายร่างกำยำเมื่อครู่เสียอีก

ทว่าหญิงสาวกลับไม่ได้รู้สึกว่าไม่ยุติธรรมเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม เธอกลับกอดลูกไว้แน่นแล้วกล่าวขอบคุณด้วยความตื่นเต้นยินดีเป็นล้นพ้น จากนั้นจึงประคองชามในมืออย่างระมัดระวังแล้วหันหลังเดินจากไป

เมื่อมองเห็นเด็กน้อยที่ฟันยังขึ้นไม่ครบดีแอบมองมาทางตนพร้อมรอยยิ้มอันแสนหวาน จี๋มั่วเลี่ยเม้มริมฝีปากแน่นก่อนจะวางทัพพีใหญ่ในมือลง

กู่เสี่ยวอูที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ร้อนใจแทบตาย

เมื่อครู่เธอไม่ได้อธิบายไว้อย่างชัดเจนหรอกหรือ? บอกให้เขาตักเนื้อเสร็จแล้วพูดคำอวยพรสักสองสามคำ!