บทที่ 101

บทที่ 101

ภายในห้องเก็บรักษาความสด

กู่เสี่ยวอูถอนหายใจยาวเหยียด จากนั้นมองกองเนื้อสัตว์อสูรหมั่งซานที่สุมกันเป็นภูเขาเล่าปาแล้วอดหัวเราะคิกคักไม่ได้

"เยอะขนาดนี้ น่าจะกินได้สักพักใหญ่เลย!" เธอม้วนแขนเสื้อขึ้น ตั้งใจจะแอบซ่อนบางส่วนไว้ในห้วงมิติของตัวเองเพื่อเก็บไว้กินเรื่อย ๆ ในอนาคต

อีกอย่างตอนที่ส่งเข้ามาเมื่อครู่ก็ไม่ได้ชั่งน้ำหนัก ใครจะไปรู้ว่าสัตว์อสูรหมั่งซานสามตัวนี้มีเนื้อทั้งหมดเท่าไหร่กันเชียว

ต่อให้แอบซ่อนไว้สักร้อยกิโลกรัม ก็ไม่มีทางมีใครรู้หรอก!

เธอยื่นมือไปแตะบนกองเนื้อสัตว์อสูรเบื้องหน้า กำลังจะเก็บมันเข้าห้วงมิติ จู่ ๆ การกระทำก็ชะงักกึก

ไม่ถูกสิ!

ทำไมเธอถึงรู้สึกสันหลังวาบ ราวกับมีดวงตาสองคู่กำลังจ้องมองตัวเองอยู่ยังไงอย่างนั้น

ตอนที่มาห้องเก็บรักษาความสดเพื่อชำระล้างครั้งแรก ไม่เห็นมีความรู้สึกแบบนี้เลย ทำไมครั้งนี้ถึงมีล่ะ