บทที่ 98

บทที่ 98

จี๋มั่วเลี่ยเองก็คาดไม่ถึงเช่นกันว่าดวงของพวกเขาจะดีถึงเพียงนี้

มาเยือนแดนรกร้างเพียงรอบเดียว กลับสามารถเผชิญหน้ากับฝูงสัตว์อสูรหมั่งซานที่มักจะออกหากินเฉพาะในเขตส่วนลึกของแดนรกร้างได้

เมื่อเห็นกู่เสี่ยวอูยืนงะงันอยู่กับที่อย่างมึนงง จี๋มั่วเลี่ยไม่ทันได้คิดอะไรให้มากความจึงบังคับรถเข็นพุ่งทะยานเข้าไป แล้วคว้าตัวเธอดึงมานั่งบนตักของตนเองในรวดเดียว

กู่เสี่ยวอูตกอกตกใจจนสะดุ้งเฮือก พออ้าปากกำลังจะเอ่ยถาม ก็ได้ยินเสียงจี๋มั่วเลี่ยกระซิบอยู่ข้างใบหูว่า "จับแน่น ๆ อย่าขยับ!"

จับ? จับตรงไหนเล่า?

ความเร็วของรถเข็นนั้นรวดเร็วมาก กู่เสี่ยวอูหงายหลังไปด้านหลังวูบหนึ่ง ก่อนจะล้มลุกคลุกคลานคว้าลำคอของจี๋มั่วเลี่ยไว้แน่นด้วยความตกใจ

ลมหายใจของจี๋มั่วเลี่ยสะดุดไปชั่วขณะ จากนั้นจึงเบือนหน้าหลบเล็กน้อยแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงแสร้งทำเป็นราบเรียบว่า "เธอขวางทางมองเห็นของผมหมดแล้ว!"