บทที่ 42

บทที่ 42

ไม่ใช่ว่ากำลังฝึกฝนพลังจิตอยู่หรอกเหรอ? แล้วทำไมถึงยังต้องวิ่งล่ะ?

กู่เสี่ยวอูเบิกตากว้างอย่างไม่ยอมแพ้พร้อมกับพองแก้มป่อง ราวกับปลาทองตัวหนึ่ง

แม้ว่าเธอจะไม่ได้เอ่ยปากพูดออกมา แต่ความสงสัยทั้งหมดนั้นถูกเขียนไว้บนใบหน้าจนหมดสิ้น

จี๋มั่วเลี่ยเห็นแล้วอดขำไม่ได้ จึงเอ่ยปากอธิบายว่า "การวิ่งจ๊อกกิ้ง ก็เพื่อให้ร่างกายของเธอได้ผ่อนคลายอย่างเต็มที่ และซึมซับสัมผัสถึงธรรมชาติ"

"เฮอะ ที่นี่พวกคุณมีธรรมชาติด้วยเหรอ?" กู่เสี่ยวอูแค่นเสียงหัวเราะเยาะ

ข้างนอกแม้แต่ต้นไม้สักต้นก็มองไม่เห็น ยังจะมาคุยกับเธอเรื่องธรรมชาติตรงไหนอีก? ในสวนหย่อมจำลองที่ถูกสร้างขึ้นพวกนั้น จะไปสัมผัสอะไรได้กันล่ะ?

แววตาของจี๋มั่วเลี่ยไหววูบ: "ที่นี่พวกเรา?"