บทที่ 41

บทที่ 41

กู่เสี่ยวอูเพิ่งจะเคยรู้ซึ้งถึงรสชาติของการโดนสายฟ้าผ่าเป็นครั้งแรกในชีวิตว่ามันเป็นเช่นนี้นี่เอง

เริ่มจากความเจ็บปวดรุนแรง ตามด้วยอาการอ่อนปวกเปียกชาไปทั้งร่าง ร่างกายกระตุกเกร็งอย่างควบคุมไม่ได้ ราวกับคนเป็นโรคชักไม่มีผิด

พอตั้งสติประคับประคองตัวได้ ร่างของเธอก็นอนแผ่หลาไร้เรี่ยวแรงอยู่บนพื้นราวกับสุนัขตาย ไม่อยากขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย

เธอจ้องเขม็งไปยังลูกบอลกลมสีขาวที่ลอยเคว้งอยู่กลางอากาศ อ้าปากพ่นควันสีขาวออกมาคำหนึ่ง "นายมันใจร้ายนัก!"

ลูกบอลกลมไร้ซึ่งความรู้สึกยังคงส่งเสียงเตือนต่อไป "ติ๊ด ๆ ๆ! ขอให้เป้าหมายเริ่มทำการฝึกภายในสิบวินาที มิฉะนั้นจะดำเนินการลงโทษในระดับถัดไป!"

ยังมีลงโทษระดับถัดไปอีกงั้นเหรอ?

แค่สายฟ้าผ่าเมื่อกี้เธอก็แทบจะไม่ไหวแล้ว ถ้าหากยังยกระดับขึ้นไปอีก ไม่ใช่ว่าวิญญาณครึ่งหนึ่งต้องมาดับสูญอยู่ที่นี่หรอ