บทที่ 38

บทที่ 38

มองดูความพยายามขนาดที่ว่าต่อให้ต้องใช้แรงทั้งหมดที่มีในการดื่มนมของกู่เสี่ยวอู จี๋มั่วเลี่ยก็แค่น้ำเสียงเยียบเย็นออกมา พลางตั้งท่าจะเอ่ยปากเกลี้ยกล่อมให้เธอยอมแพ้ แต่ทว่ากลับเห็นประกายแสงสีฟ้าครามสายแล้วสายเล่าพวยพุ่งออกมาจากซอกนิ้วของกู่เสี่ยวอู

รูม่านตาของเขาหดแคบลง ตกตะลึงจนต้องยืดตัวตรงขึ้นมาทันที

ทางด้านข้าง พ่อบ้านปีเตอร์ชะงักไปชั่วครู่ ก่อนที่ประกายแสงสีฟ้าที่ทวีความเข้มข้นขึ้นเรื่อย ๆ จะทำให้สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความตื่นเต้นระคนยินดี เขาหันไปมองทางจี๋มั่วเลี่ยราวกับอยากจะเอ่ยอะไรบางอย่าง แต่กลับถูกจี๋มั่วเลี่ยส่ายหน้าห้ามไว้เสียก่อน

กู่เสี่ยวอูไม่ได้รู้ตัวเลยแม้แต่น้อยว่าตัวเองได้ปล่อยพลังจิตออกไปแล้ว เธอยังคงหลับตาและออกแรงสุดกำลัง ผลลัพธ์คือผ่านไปไม่นานเธอก็รู้สึกวิงเวียนศีรษะตลบอบอวล ทอดกายล้มพับหมดสติลงไปนอนแผ่หลาอยู่บนพื้น