กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
พวกผู้ลี้ภัยพบเห็นโม่เป่ยยวนกับหลีลั่วและคณะ ต่างพากันวิ่งเข้ามาข้างหน้า คุกเข่าลงโดยตรง
“ใต้เท้าเจ้าหน้าที่ทั้งหลาย พี่ใหญ่ทั้งหลาย ฮูหยิน ได้โปรดให้อาหารแก่พวกข้าสักหน่อยเถิด พวกข้าอดอยากมานานมากแล้ว หากยังไม่ได้กินอะไรอีกก็คงจะดำรงชีวิตอยู่ต่อไปไม่ไหวแล้ว!”
เยี่ยนเสวี่ยได้ยินคำนี้อยู่ข้าง ๆ ก็ถอยหลังไปสองก้าวด้วยสีหน้าเหยียดหยาม พลางบีบจมูกกล่าว
“พวกเจ้าดูสภาพซอมซ่อของพวกข้าก็รู้แล้วว่าพวกข้าเป็นเช่นเดียวกับพวกเจ้า ไม่มีสิ่งใดติดตัวให้กินเลย!
ฉะนั้นหากพวกเจ้าอยากกินอะไร ก็อย่าคุกเข่าอ้อนวอนพวกข้าอีกเลย ไปอ้อนวอนพี่สาวของข้าเถิด นางจะใช้วิธีเล่นกลเสกอาหารออกมากองใหญ่”