กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“อาลั่ว เจ้าไม่จำเป็นต้องแบกรับทุกสิ่งไว้เพียงลำพัง ที่จริงเจ้าพึ่งพาเปิ่นหวังได้เช่นกัน”
หลีลั่วจับมือที่เขายื่นมา มิได้ตอบรับคำพูดของเขา กลับเปิดกระปุกแมลงกู่แล้วเทกู่วัยอ่อนหลายตัวลงบนฝ่ามือเขา
โม่เป่ยยวนก้มมองแมลงตัวเล็กสีน้ำตาลดำเหล่านั้นที่กำลังคลานช้า ๆ อยู่บนฝ่ามือ แล้วเอ่ยถามด้วยความไม่เข้าใจ
“อาลั่ว จู่ ๆ เจ้าเทแมลงกู่ลงบนมือเปิ่นหวังเช่นนี้ หมายความว่าอย่างไร? หรือเจ้าคิดจะวางกู่ใส่เปิ่นหวัง?”
“มิใช่ ข้าคิดจะสอนวิชาควบคุมกู่ให้ท่าน”
กล่าวจบ หลีลั่วก็ใช้ปลายนิ้วกรีดเบา ๆ บนฝ่ามือโม่เป่ยยวน บาดแผลเล็กเรียวที่มีเลือดซึมพลันปรากฏขึ้น