ตอนที่ 294 ตบหน้านางหนึ่งร้อยที

โม่หวยจิ่งเอ่ยด้วยอารมณ์หม่นหมองว่า “พี่ใหญ่ ข้าก็จนปัญญาจริง ๆ ใครใช้ให้เยี่ยนเฉี่ยนไม่สั่งให้ข้าตบเสวี่ยเอ๋อร์ก็สั่งให้ข้าตบตัวเองเล่า?

ข้าไม่อยากตบตัวเอง! ก็ไม่อยากไปตบเสวี่ยเอ๋อร์ เช่นนั้นจึงได้แต่ให้เยี่ยนเฉี่ยนมอบยาให้ตรง ๆ

พี่ใหญ่ ดูที่ข้าเป็นน้องชายของท่านเถิด ท่านช่วยบอกให้เยี่ยนเฉี่ยนให้ยาข้าเล็กน้อยได้หรือไม่? ข้าเจ็บจนจะตายและคันจนจะตายอยู่แล้ว!”

โม่หวยจิ่งยืนอยู่ข้าง ๆ ท่าทีต่ำต้อยที่สุด เสียงเต็มไปด้วยการอ้อนวอน

โม่เป่ยยวนฟังคำที่โม่หวยจิ่งพูดจบ แววตาเย็นชาไปทั้งสิ้น ตอนนี้เพิ่งจะนึกได้หรือว่าตนเป็นน้องชายของเขา?