ตอนที่ 277 ข้าจะเป็นฝ่ายบอกเจ้าเอง!

“พูดจาไพเราะเสียจริง! ข้ามีชีวิตมาเกือบทั้งหมดของชีวิต คำไพเราะอะไรกันที่ข้าไม่เคยได้ยิน? ไม่ว่าเจ้าจะมาเอาใจหรือมาแสดงความกตัญญูก็ตาม ก่อนอื่นจงแปลงของออกมาให้ได้ก่อนแล้วค่อยว่ากัน!

หากแปลงออกมาไม่ได้ ต่อให้วันนี้เจ้ากล่าวจนฟ้าทะลุ ข้าก็ไม่ปล่อยเจ้าไป!”

เยี่ยนเสวี่ยมิได้สนใจว่ามือยังเจ็บอยู่ รีบยกมือขึ้นดีดนิ้วเปาะแปะต่อ พลางเอ่ยซ้ำแล้วซ้ำเล่า “แม่สามีเป็นคนโง่! แม่สามีเป็นคนโง่! แม่สามีเป็นคนโง่!”

หลีลั่วและโม่เป่ยยวนนั่งอยู่ใต้ร่มไม้ไม่ไกลนัก มองเห็นฉากนี้ได้ทั้งหมด

มุมปากของโม่เป่ยยวนยกขึ้นจนห้ามไม่อยู่ แววหัวเราะในดวงตาแทบจะล้นออกมา