ตอนที่ 269 อยากจะควักลูกตานางออกมาเสียจริง!

ถึงแม้นางจะพูดเช่นนี้ โม่เป่ยยวนก็ยังไม่ปล่อยมือ ระหว่างคิ้วขมวดจนเป็นรอยพับสามเส้น

“เช่นนั้นอาลั่ว หากเยี่ยนเสวี่ยฉวยตอนที่เปิ่นหวังไม่อยู่ใช้เล่ห์กลอะไรกันกับเจ้า เจ้าต้องตะโกนออกมาดัง ๆ

เปิ่นหวังจะเฝ้าอยู่ข้างนอก พอได้ยินเสียงเคลื่อนไหวก็จะรีบพุ่งเข้าไปช่วยเจ้าทันที”

เยี่ยนเสวี่ยยืนอยู่ข้าง ๆ รอยยิ้มบนใบหน้าเกือบแตกสลายลงตรงนั้น

พี่ชายเป่ยยวนเหตุใดจึงไม่ห่วงว่านังแพศยาเยี่ยนเฉี่ยนจะทำอะไรกันกับข้า กลับทำท่าทางราวกับกลัวว่าข้าจะกินนางเสียอย่างนั้น?

ในใจของเขา ข้าช่างต่ำต้อยถึงเพียงนี้หรือ? นางกัดริมฝีปากล่าง กดกลั้นความเปรี้ยวขมและความริษยาที่พลุ่งพล่านนั้นไว้อย่างยากลำบาก แล้วฝืนยิ้มอ่อนโยนไร้พิษภัยออกมา เอ่ยเสียงนุ่มนวลว่า: